تو چه میدانی که رمل و ماسه چیست ، بین ابروها رد قناسه چیست

تقدیم به همه غارتگران بیت المال: این هم بیت المال بود!

بنقل از آینده نیوز با کمی اضافات 

آن چه خواهید خواند ماجرایی است كاملا واقعی كه توسط یك شاهد عینی روایت و ثبت شده است. اگرچه از ماجرای امیرالمومنین(علیه السلام) و شمع بیت المال 1400 سال می گذرد اما از زمان وقوع این ماجرا یعنی سال 1362 تنها حدود یك ربع قرن گذشته است و هنوز راوی آن( سردار ابوالفضل كاظمی) زنده است. اما اسفا كه دل های بسیاری به اندازه یك هزاره از آن سال های دور گشته. هرچه فكر كردم برای این مطلب چه عنوانی انتخاب كنم كه حرام نشود ، فقط همین به ذهنم رسید: « تقدیم به همه غارتگران بیت المال» ، هرچند كه انباشت مال حرام در شكم های برآمده ، مجالی برای تامل و تحول باقی نمی گذارد.
به گزارش مشرق؛ یك هفته بعد از شروع عملیات والفجر 4 ، شنیدم تبپ عمار قصد دارد دوباره روی قله عملیات كند. خودم را آماده كردم كه بزنم تو ستون عمار و همراهشان بشوم. فرمانده عمار مهدی خندان بود. آن شب ، هوا مهتابی و سرد بود؛ سرمایی كه نا مغز استخوان نفوذ می كرد. من زدم تو ستون عمار. گردان مالك و حبیب ، در دو جناح ما در حركت بودند. مقصد حركت ، ارتفاع 1866 بود . نزدیك قله، مهدی خندان چند تخریبچی از بین بجه ها سوا كرد و اون ها رفتند تا راه كاری مناسب پیدا كنند. 
یك ساعت مانده به اذان صبح، مهدی آمد و گفت :«یك راه كار پیدا كرده ام اما عراق بدجوری مانع گذاشته؛ هم سیم خاردار و هم میدان مین. یك نفر باید بره و بی صدا معبر بزنه تا بقیه رد بشن.»
طبق نقشه مهدی ، در صورت گذشتن از معبر، ما «كانی مانگا» را دور می زدیم و بر آن سوار می شدیم. چون عراق بیشتر روی یال هایی كه هفته گذشته روی آن ها عملیات كرده بودیم حساسیت داشت ، احتمال موفقیت ما و دور خوردن عراقی ها زیاد بود.
مهدی گفت:«اگر تخریب چی ها را بفرستیم ، كار به صبح می كشه و عراق زمین گیرمون می كنه.»
یكی از بچه ها گفت:« آقا مهدی! من می خوابم روی مین ، شما رد بشید»

 مهدی گفت:«اسمت چیه؟»

پسره گفت:«كامبیز روانبخش»

دیگر پسره منتظر جواب مهدی نماند و پیراهنش را كند.

مهدی گفت:« چرا پیراهنت رو در میاری؟»

- این ماله بیت الماله ، نباید خراب بشه.

- این حرف گردان رو به هم ریخت. بچه ها همه می خواستن بزنن به میدون مین.

- این پسربچه خوابید روی مین، یكی هم بغل دستش خوابید. اول ، مهدی پاورچین و آهسته رد شد، بعد یكی یكی بچه ها رد شدن. كمتر از یك گروهان رد شده بود، یكی از بچه ها سنگین بود. وزن او و این ها كه خوابیده بودند، از حد نصاب بیشتر شد و یك دفعه مین عمل كرد. هرسه در جا شهید شدند...

 اضافات : 
من ز پا افتادن گلخانه ها را دیده ام

بال ترکش خورده پروانه ها را دیده ام

انفجار لحظه ها افتادن آوا ز اوج

بر عصبهای رها پیچیدن شلاق موج

دیده ام بسیار مرگ غنچه های گیج را

از کمر افتادن آلاله ی افلیج را

در نخاع بادها ترکش فراوان دیده ام

گردش تابوت ها را در خیابان دیده ام

گردش تابوت های بی شکوه آهنین

پر ز تحقیر و تنفر خالی از هر سرنشین

در خیابان جنون در کوچه دلواپسی

کرده ام دیدار با کانون گرم بیکسی!

دیده ام در فصل نفرت در بهار برگ ریز

کوچ تدریجی دلها را به حال سینه خیز

سروها را دیده ام در فصل های مبتذل

خسته و سر در گریبان - با عصا زیر بغل-

تن به مرداب مهیب خستگی ها داده اند

تکیه بر دیواری از وابستگی ها داده اند

پیش چنگیز چپاول پشت را خم کرده اند

گوشه ای از خوان یغما را فراهم کرده اند

ماجرا اینست, آری ماجرا تکراری است

زخم ما کهنه است اما بینهایت کاری است




  

بعضی از آنها که خون نوشیده‌اند
ارث جنگ عشق را پوشیده‌اند
عده‌ای « حسن‌القضا » را دیده‌اند
عده‌ای را بنزها بلعیده‌اند
بزدلانی کز هراس ابتر شدند
از بسیجیها بسیجی‌تر شدند
آی، بی‌جانها ! دلم را بشنوید
اندکی از حاصلم را بشنوید
تو چه می‌دانی تگرگ و برگ را
غرق خون خویش، رقص مرگ را
تو چه می‌دانی که رمل و ماسه چیست
بین ابروها رد قناصه چیست
تو چه می‌دانی سقوط «پاوه» را
"  باکری" را " باقری" را " کاوه" را
هیچ می‌دانی « مریوان» چیست؟ هان !
هیچ می‌دانی که « چمران» کیست؟ هان !
هیچ می‌دانی بسیجی سر جداست
هیچ می‌دانی « دوعیجی» در کجاست؟
این صدای بوستانی پرپر است
این زبان سرخ نسلی بی‌سر است
تو چه می‌دانی که جای ما کجاست
تو چه می‌دانی خدای ما کجاست
با همانهایم که در دین غش زدند
ریشه اسلام را آتش زدند
با همانها کز هوس آویختند
زهر در جام خمینی ریختند
پای خندقها احد را ساختند
خون‌فروشی کرده خود را ساختند
باش تا یادی از آن دیرین کنیم
تلخ آن ابریق را شیرین کنیم
با خمینی جلوه ما دیگر است
او هزاران روح در یک پیکر است
ما زشور عاشقی آکنده‌ایم
ما به گرمای خمینی زنده‌ایم
گرچه در رنجیم، در بندیم ما
زیر پای او دماوندیم ما 
سینه پرآهیم، اما آهنی
نسل یوسفهای بی‌پیراهنیم
ما از این بحریم، پاروها کجاست؟
این نشان ! پس نوش داروها کجاست؟
ای بسیجیها زمان را باد برد
تیشه‌ها را آخرین فرهاد برد
من غرور آخرین پروانه‌ام
با تمام دردها هم خانه‌ام
ای عبور لحظه‌ها دیگر شوید !
ای تمام نخلها بی‌سر شوید !
ای غروب خاک را آموخته !
چفیه‌ها ! ای چفیه‌های سوخته !
ای زمین ! ای رملها، ای ماسه‌ها
ای تگرگ تق‌تق قناصه‌ها
جمعی از ما بارها سر داده‌ایم
عده ای از ما برادر داده‌ایم
ما از آتشپاره‌ها پر ساختیم
در دهان مرگ سنگر ساختیم
زنده‌های کمتر از مردارها !
با شما هستم، غنیمت‌خوارها !
بذر هفتاد و دو آفت در شما
بردگان سکه ! لعنت بر شما
بار دنیا کاسه خمر شماست
باز هم شیطان اولی‌الامر شماست
ای شکوه رفته امشب بازگرد !
این سکوت مرده را در هم نورد
از نسیم شادی یاران بگو !
از « شکست حصر آبادان» بگو !
از شکستن از گسستن از یقین
از شکوه فتح در « فتح‌المبین»
از « شلمچه»، « فاو» از « بستان» بگو
ای شکوه رفته ! از « مهران» بگو !
از همانهایی که سر بر در زدند
روی فرش خون خود پرپر زدند
پهلوانانی که سهرابی شدند   
از پلنگانی که مهتابی شدند
ای جماعت ! جنگ یک آیینه است
هفته تاریخ را آدینه است
لحظه ای از این همیشه بگذرید
اندر این آیینه خود را بنگرید