سردار محمد رضا مدحی در اثر تشدید جراحات شیمیایی باز هم بستری شد

شنیده بودم که میگفتند اگر زخم جانبازان شیمیایی را دیدی و بر آن بوسه زدی مردی ، شنیده بودم که میگفتند اگر زخم ها و تاول ها سر باز کنند حکایتی بی پایان میشوند، شنیده بودم که جانبازان شیمیایی در هنگام تشدید مشکلات ریوی و سرفه های بی پایان نه از درد طاقت فرسای سرفه های خشک که از سر دوری هم قافله ای ها و رفقای شهیدشان بغض میکنند و در خود میگریند،شنیده بودم که سوزنها و تیغ های جراحی آنقدر که به این پیکر مطهر میخورند دیگر شرمشان میشود که دردی مضاعف به دردهایش بیافزایند،شنیده بودم که اسپری تنفسی و مشت مشت قرص و تخت بیمارستان ، بعد از جنگ جای رفقای شهید و دوستان دیروزشان را پر کرده است و یارُ غم خوار این دلیرمردان و دریادلان شده است ... اما شنیدن کی بود مانند دیدن، باید با این دلاوران و دریادلان همنشینی کنی تا بدانی چه میگویم.

سرفه ها گویی پایان ندارد،نخیر این سرفه‌ها تمامي ندارد. هر روز از روز ديگر پر صداتر مي‌شود. هر روز دشوارتر و تحمل ناپذيرتر. هر چه روزها مي‌گذرد و بیماری تشدید میشود آن صدای پرصلابت کمتر و کمتر به گوش مي‌رسد.اگر اهلش باشی حرف های بی پایان و ناگفته هایش را از چشمانش میخوانی.اگر زخم ها سر باز کند حکایتی بی پایان دارد ،حکایتی بی پایان از نامردی و نامروتی آنان که در جام دزدی حرفه ایند و در سرسره بازی بر خون حرفه ای تر.

در یاداشتی اشاره کردم که کلکسیون ترکشهاست،در کنار قلب،در سر،پا،گردن،زخم کمر که سر باز میکند ما گریه میکنیم او میخندد،میگویم
آقا سید درد این زخم اذیتت نمیکند اگر من بودم امانم را بریده بود میگوید آنچه ما را اذیت میکند این دردها نیست بلکه آنچه ما را عذاب میدهد و امانمان را بریده است درد نامروتی اینهاست که از خدا هم حزب اللهی تر شده اند و خون مردم را در شیشه کرده اند.همیشه میگوید دفاع مقدس و جنگ با اتمام 8 سال برای ما تمام نشد بلکه پس از 8 سال جنگ ،دفاع و مبارزه اینبار با دشمنی داخلی برایمان با شکلی دیگر ادامه پیدا کرد.اینبار دیگر دشمنانمان خارجی ها نبودند دشمنان ملت و کشور آنان بودند که پس از جنگ همه چیز را فراموش کردند یا در همان حین جنگ هم به فکر پر کردن جیب هایشان بودند و امروز با نام شهدا و انقلاب تمام سرمایه های این مملکت را به یغما برده اند بغض که میکنیم و ناراحتیمان را که حس میکند می خندد و میگوید ما که تا آخر ایستاده ایم. 

بستری شدن در بیمارستان برایش عادی شده است خونریزی داخلی و حساسیت های پوستی ،تشدید جراحات شیمیایی هر بار او را به قول خودش به رفیق پس از جنگش(تخت بیمارستان) میرساند. باز هم آقا سید رضا روانه بیمارستان شده است آنهم نه در کشوری که برایش جانش را بر کف دست گرفته ، نه در آن مرزو بومی که از ناموس و شرف و کیانش سالها دفاع کرده،بلکه در غربتی سرد  بر تخت بیمارستان آرام گرفته است و هنگامی که با او صحبت میکردم گفتم دوستان نگرانند و میگویند چرا از شما خبری نیست ، در حالی که سرفه میکرد سعی نمود صدایش را مثل همیشه پر صلابت کند و گفت به دوستان سلام من را برسان و بگو "من در این میدان تا آخر ایستاده ام،هیچ مسئله ای نمیتواند من را از این راه پر ثواب مقابله با باطل و ظلم جدا کند هر چه زودتر برخواهم گشت" از دوستان تقاضا میکنم برای سلامتیش دعا کنند تا این دلیر مرد عرصه جنگ و جهاد هر چه زودتر از بیمارستان مرخص گردد. 

ویدئویی که در بالا قرار دادم بخشی از مستندی است که شبکه پنج ،در سال 86 از وی در مدیه تهییه نموده است.تکه ای از آن که به مجروحیت هایش اشاره میکند و خیلی بر دل من می نشیند و هر بار اشکانم در حین روایت مجروحیت هایش سرازیر میشود را بریده ام و در اینجا قرار دادم.کامل آنرا در این آدرس میتوانید مشاهده فرمایید.

 با تشکر از جناب آقای احسان سلطانی ، به دلیل تهیه ی این متن.

علیرضا محمدی